0 op de teller voor het oudste huis van Obbicht

Er was geen toilet, 1 trapje naar boven (50 cm breed), een lekke opkamer, geen dakgoten en een koe-varkensstal.

De muren (geen spouw, wel 50 cm dik) zijn gemetseld met een mengsel van zand, gips en uitwerpselen van de dieren die op het erf rondgelopen moeten hebben. Het fundament bestaat uit maaskeien. Op de bovenverdieping, waar ooit 14 kinderen hebben geslapen, kon je tussen de stro-poppen door, de maan zien schijnen. Volgens de overlevering moet het huis stammen uit ergens rond 1750.

Toen ze het huis kochten dreigde het onbewoonbaar verklaard te worden. Maar in 1973 was Obbicht nog een eigen gemeente met een eigen burgemeester. Na een goed gesprek waren de voorwaarden om de dreigende onbewoonbaar verklaring te voorkomen duidelijk. Dus aan de slag. “Samen met de toen hoogzwangere Gini hebben we de riolering aangesloten”, vertelt Wim. “En we hebben een toilet gemaakt, dakgoten aangebracht, het trapje verbreed en 9 deuren verwijderd. We konden wonen!”

“Na de geboorte van Ruby in augustus 1973, was het aanbrengen van verwarming prioriteit nummer 1.” Er kwam een gasverwarming en omdat het oude huis veel warmte verloor, werden er grote radiatoren geplaatst. “Toen in 1975 Jasper werd geboren was ons huisje warm, hadden we een badkamer in de oude opkelder en beide kinderen hadden een eigen kamer.

Zicht op de Maas

Het gezin kocht het huis mede om de prachtige ligging langs de Maas. Daarom zijn ze vervolgens ook ‘naar achteren’ gaan wonen”: de oude stal werd hun woonkamer en door het verhogen van de vloer kregen ze een mooi uitzicht over de Maasvallei. Wim: “We zijn toen ook gestart met de eerste ronde ‘isoleren’. We brachten piepschuim aan onder de pannen en in de ramen die uitkeken over de Maas brachten we eigengemaakt dubbelglas aan.”

Vochtprobleem

Tot 2000 leefde ze met veel plezier in de woning. Maar een oud huis zoals dit heeft altijd last van optrekkend vocht. “Rond de eeuwwisseling hebben we de buitenmuren vlak onder het maaiveld open gekapt en voorzien van een laag rubberoid. Die laag zorgt ervoor dat er geen vocht meer kan optrekken. Het was een enorme klus maar wel een met resultaat. Geen vochtprobleem meer!” Wim vertelt dat in die periode het huis ook zijn definitieve indeling heeft gekregen, met als eindresultaat een grote deurloze ruimte met drie niveaus. “Het is in ons huis dus altijd overal even warm.”

Wakker worden

Wim: “Langzaam maar zeker werden we ons sterker bewust van de aanstaande klimaatcrisis. Er moest dus iets gedaan worden aan het maar onbeperkt gebruiken van fossiele energiebronnen en dan begin je in een huis met beter isoleren”. Het dak gaat er in etappes vanaf en wordt voorzien van 10 cm dikke isolatieplaten. De oude pannen worden hergebruikt. De dikke spouwloze muren worden, waar mogelijk, aan de binnenkant van isolatiemateriaal voorzien. Bijna alle ramen krijgen dubbelglas. “We hebben ook alle kieren en gaten gedicht, waardoor we direct van ons muizen/ratten probleem verlost waren”.

Van het gas af!

Gelukkig ziet de overheid steeds beter in dat er iets moet gebeuren aan het gebruik van (fossiele) energie. Er kwam subsidie voor isolatie en zonnepanelen. Wim en Gini schaften hun eerste 8 zonnepanelen aan en die functioneerden uitstekend. Hun wens: ‘van het gas af’ kwam steeds dichterbij. Wim ging er steeds meer over nadenken en begon te onderzoeken welke mogelijkheden er zijn. Vanuit zijn vak (natuurkundige), kwamen hij snel uit op de warmtepomp. Wim: “De reden voor mij is simpel: een warmtepomp kan, als je er evenveel energie instopt als in je gasketel, drie tot vier keer zoveel warmte in je huis ‘pompen’ . Je brengt hiermee je eigen CO2 uitstoot met een factor 3 tot 4 omlaag. Een probleem is wel dat hij dat prima doet als het verwarmingswater niet veel hoger hoeft te worden dan 50 graden.”

Krijg je met water van maximaal 50 graden je huis warm?

Wim heeft toen een winter lang de gasketel zo afgesteld dat het water niet warmer werd dan 50 graden. En, jawel, het huis bleef de hele winter heerlijk behaaglijk. Niet gek, want de radiatoren waren immers berekend op een niet-geïsoleerd huis en het huis was nu wel geisoleerd. De warmtepomp kon er dus komen. Ze moesten toen aan de slag met krachtstroom (380V). “We wilden van het gas af en dan moet je alles elektrisch gaan doen, ook koken! Dat red je niet met 230V”. Gelukkig lag de 380V kabel al tot in de meterkast en kon de krachtstroom geïnstalleerd worden.” Warmtepompen zijn er in verschillende soorten. “Voor ons is een water-water warmtepomp het meest aantrekkelijk. Die haalt de warmte uit het grondwater en dat is hier in Obbicht zo’n 13 graden Celcius zomer én winter. Omdat ons oude huis nog een oude hand-waterpomp had, hebben we een vergunning gekregen om de oude pijp naar het grondwater te vernieuwen. We hebben de diameter van die pijp groot gekozen (13 cm) zodat de buurman hem later ook zou kunnen gebruiken.”

Warm water

Wim dacht ook na over een alternatief voor de boiler. Vooral de verliezen in de leidingen stoorde hem. Een zogenaamde water-doorstroom-verwarmer werd de oplossing. Dat zijn kleine niet al te dure apparaten die je plaatst op de plek waar je warm water nodig hebt. “Wij hebben er een hangen in de badkamer en een in de keuken. Ze vragen alleen stroom als je de kraan opendraait en de watertemperatuur is makkelijk in te stellen.” Die apparaten hebben wel 380 V nodig. Er zijn er ook op 230V en die zijn geschikt om je handen of gezicht te wassen. Bij Gini en Wim hangt er zo een onder de wastafel op de slaapkamer. Omdat ze intussen in de keuken overgestapt waren op koken op inductie, kon de kogel door de kerk: Het gas er af!

Extra zon

Door al deze keuzes liep het elektriciteits-verbruik aardig op. “De volgende stap was het uitbreiden van het aantal zonnepanelen. Dat hebben we in twee fases gedaan: eerst het 230 V systeem verdubbeld en daarna een 380V systeem toegevoegd. We hebben nu zo ongeveer een vermogen van 6000 W en dat levert per jaar ongeveer net zo veel op als we nodig hebben.” De meest recente (2025) en voorlopig laatste investering is de thuisbatterij. “We hebben toen ook gekozen voor een elektriciteits-leveringscontract met variabele uurtarief.” De batterij in Wim’s huis staat er nu bijna een jaar. Aan die batterij is een AI-app gekoppeld die ervoor zorgt dat hij energie opslaat als er op het net weinig vraag is (en de prijs laag) en energie aan het net teruglevert als er veel vraag is (en de prijs hoog). “Daarmee ontlasten we het net en scheelt het ook in de kosten. Wij rijden elektrisch en laden de auto thuis op via 230 volt. Mede hierdoor is het lastig om precies uit te rekenen wat het totale systeem ons financieel oplevert. Het lijkt er nu op dat we op jaarbasis ergens rond de nul euro uit komen.”

Toch mooi voor het waarschijnlijk oudste huis van Obbicht.